Prethodnik fudbalskih romantičara

Mlađim generacijama svakako je manje poznato ime Sretena Begovca nekadašnjeg fudbalera beogradskog Metalca, potonjeg BSK-a, odnosno OFK Beograda. Međutim, ime ovog fudbalera jedno je od prvih imena sa vukovarskog područja koje se pojavilo u prvoligaškom fudbalu nekadašnje Jugoslavije. 

Sreten Begovac rođen je u Boboti 6. februara 1927. godine u porodici Koste i Zore Begovac, rođene Barvalac. Pored njega, Kosta i Zora, imali su još i dve ćerke, Milicu koja je poginula u Drugom svetskom ratu i Jelenu koja je umrla u Beogradu. Sa napunjenih sedam godina života Sreten je zajedno sa porodicom preselio u Beograd, ali iako je rano otišao iz rodne Bobote uvek se vrlo rado vraćao u svoje mesto rođenja.

Po sopstvenom kazivanju fudbal je počeo aktivno da igra za vreme okupacije kada se 1943. godine sa navršenih 16 godina života aktivirao u beogradskoj Slaviji. Nakon rata zaigrao je za Radnički, a potom vrlo brzo 1948. godine dobio poziv od Metalca, kluba koji je najpre promenio ime u BSK, a potom u OFK Beograd koje i danas nosi.

Prelasku u Metalac prethodila je utakmica između reprezentacija Beograda i Zagreba gde je nastupao za beogradsku reprezentaciju i na toj utakmici postigao jedini pogodak.

Kao igrač tokom svoje prvoligaške karijere odigrao je ukupno 44 utakmice i postigao devet golova. Igrao je na poziciji levog krila, a prvi prvenstveni gol u dresu Metalca postigao je 1950. godine i tako doneo pobedu svom klubu u susretu sa Partizanom. Najplodonosnija godina u dresu Metalca je 1951. kada je odigrao 19 utakmica i dao sedam golova. Od tih postignutih sedam golova svakako su po značaju najupečatljivija dva gola postignuta u susretu sa zagrebačkim Dinamom. Do tog momenta Dinamo je bio prvi na tabeli, a ova utakmica završila se nerešenim rezultatom 2:2, dok je prvi pratilac Dinama bila Crvena zvezda koja je iskoristila kiks Zagrepčana i pobedivši Partizan sa 2:0 zauzela prvo mesto te na taj način osvojila prvu titulu u svojoj istoriji. Mnogi su u tom vremenu govorili da je najzaslužniji za tu Zvezdinu titulu upravo Sreta Begovac.

Fudbalski radnik

Metalac je vrlo brzo promenio ime u BSK i kao takav osvojio je dva pehara u kup takmičenju 1953. i 1955. godine, oba u susretima sa splitskim Hajdukom, a među igračima Beograđana bio je i junak ove priče. Tadašnje fudbalske karijere završavane su ranije nego što je to danas slučaj pa je vrlo brzo i Begovac okačio kopačke o klin.

- Rano sam prestao da igram fudbal mada tada igrači nisu dugo ni igrali. Oženiš se, stvaraš familiju, ponude mi mesto sekretara i tako počinje karijera neke vrste fudbalskog funkcionera. Ostao sam veran fudbalu i može se reći da sam stopostotno fudbalski čovek – istakao je svojevremeno Begovac u jednoj emisiji na SOS kanalu.

FOTO: Fejsbuk istorija eks ju fudbala, Begovac prvi s desna

Iako je igračku karijeru završio i dalje je ostao u fudbalu, zapravo je ovom sportu bio veran do kraja života kao što je i sam rekao. Nakon igračke karijere otišao je u trenerske vode gde je vodio brojne beogradske klubove, bio selektor reprezentacije Tunisa kao i amaterske reprezentacije Jugoslavije. Navodi se da je tokom igračke karijere upisao i pet nastupa za reprezentaciju Jugoslavije, u svakom slučaju sigurno je da je početkom pedesetih godina bio na širem spisku reprezentativaca. Dugo godina kao sekretar vodio je i udruženje fudbalskih trenera, 1974. godine bio je deo stručnog štaba selektora Miljana Miljanića na Svetskom prvenstvu u Nemačkoj dok je na omladinskom Svetskom prvenstvu u Čileu 1987. godine kada je Jugoslavija osvojila ovo prvenstvo bio tehnički sekretar. Begovac je bio i na poziciji generalnog sekretara Fudbalskog saveza Jugoslavije kao vršilac dužnosti, ali po funkciji moglo bi se reći da je bio drugi čovek saveza. Po sopstvenom tvrđenju zaslužan je što se Dragan Stojković Piksi našao na reprezentativnom spisku igrača Jugoslavije koji su 1984. godine otputovali na Evropsko prvenstvo u Francuskoj. Piksi je tada bio mlad igrač sa navršenih 19 godina, ali i jedini drugoligaški igrač s obzirom da je njegov Radnički iz Niša u kojem je tada igrao upravo te sezone ispao iz Prve lige Jugoslavije. Isticao je da je kao niželigaški igrač, pre nego što je došao u Metalac, bio navijač Partizana, a kao idol i uzor služio mu je Stjepan Bobek. Kasnije je, kao funkcioner, ipak cenio sve klubove velike četvorke kao i novosadsku Vojvodinu, ali mnogi su govorili da je najverniji bio svom OFK Beogradu.

- Za mene je najbolji igrač tog vremena bio Stjepan Bobek i nije bilo igrača kao što je on. Bio mi je uzor iako nisam bio tog kvaliteta, ali uvek sam ga voleo kao igrača jer mislim da je bio majstor nad majstorima – naglašavao je Begovac.

Begovac i Bobota

Svojim poznanicima, prijateljima i rođacima ostao je u lepim sećanjima. Tako je njegov igrački savremenik i nekadašnji golman bobotskog Borca Sreto Mitrović u svojoj knjizi o tom periodu bobotskog fudbala zapisao da je Begovac odigrao mnoštvo prijateljskih utakmica za Borac, pogotovo prvih godina nakon rata kada je često dolazio u Bobotu.

- Njegovo prisustvo u našem klubu značajno je po tome što je ostavilo trag na lepotu i kvalitet igre, ali i po tome što je u istoriju kluba ušao kao neosporna sportska veličina i idol mnogim generacijama - zapisao je Sreto Mitrović.

Posebno lepe utiske o njemu ima njegov rođak Nikola Nikica Gagulić koji ističe da je upravo Sreto Begovac najzaslužniji za mnogobrojne kontakte koje je ostvario u Crvenoj zvezdi.

- Najveći kontakt sa njim ostvario sam kada sam otišao u vojsku u Beograd, a naravno da sam u tom momentu znao ko je on s obzirom da smo i rođaci. Redovno sam u tom periodu s njim gledao utakmice Crvene zvezde i OFK Beograda. Tada sam odlazio i u FSJ gde sam upoznao dosta fudbalskih radnika. Kasnije, preko njega sam ostvario i kontakte u Crvenoj zvezdi – ističe Gagulić.

U Bobotu je doveo mnoge poznate ljude, među njima tadašnjeg čuvenog trenera Miljana Miljanića i popularnog glumca Miodraga Petrovića Čkalju. Oba ova dolaska izazvala su veliku pažnju meštana, s tim da je daleko više ljudi došlo da vidi Čkalju što je i razumljivo s obzirom na njegovu popularnost u tom vremenu.

- Iz Bobote je posebno voleo šunku i staru rakiju. Poznati su bili dolasci deda Srete na letnje turnire koji su se odigravali u našem kraju, a vrlo često je sa sobom dovodio i po dva, tri svoja saigrača iz beogradskih klubova. U takvim uslovima Borac je bio superioran i osvajao pomenute turnire. Takođe, kasnije sam našao jedan podatak da je deda Sreto u to vreme bio najbrži fudbaler Jugoslavije i kao takav je dobio nadimak Plava laguna. U to vreme Plava laguna bilo je ime najbrže kobile koja je pobeđivala na trkama u Beogradu pa je po njoj i poneo taj nadimak – kaže Gagulić.

Brzina i prirodna fizička snaga krasili su ovog fudbalera koji je preminuo 9. novembra 2005. godine u Beogradu gde je i sahranjen.